Przyznam, że trochę zdziwiło mnie, kiedy przeczytałam, że „Bardzo głodnej gąsienicy” Erica Carle’a zarzuca się czasami promowanie obżarstwa. Oczywiście można spojrzeć na tę historię właśnie w ten sposób - w końcu tytułowa bohaterka przez sporą część książki po prostu je. I je. I je… A po wyjątkowo obfitej sobotniej uczcie zaczyna boleć ją brzuch. Tylko czy naprawdę o obżarstwo tutaj chodzi?

Oj, mroczna jest ta książka! Mroczna i niepokojąca. Przenosimy się do Sztokholmu u schyłku XIX wieku, gdzie natrafimy na tajemnicze morderstwo, policyjne śledztwo i bohaterkę, której trudno będzie nie polubić. Mnie ten zestaw kupił właściwie od pierwszych stron.

Kto zabił Zająca? Od tego pytania zaczyna się historia, która od pierwszych stron wciąga czytelnika w wir śledztwa. A Zając nie dość, że zostaje zamordowany, ale jeszcze zjedzony. Na miejscu zbrodni pozostaje jedynie kupka futra, kilka kosteczek i dosyć jednoznaczna plama. Trudno o bardziej dosadny początek książki skierowanej do młodszych odbiorców, prawda?

Na rynku książek dla dzieci nie brakuje tytułów poświęconych… kupie. Zdecydowana większość stawia jednak przede wszystkim na humor i infantylizowanie tego zagadnienia. Śmieszne ilustracje, zabawne rymowanki i wygłupy mają zachęcić dzieci do zainteresowania tematem. Tylko czy rodzice małych dzieci na etapie odpieluchowania potrzebują właśnie tego?

Czytając tę książkę, można się poczuć tak, jakby wędrowało się przez starą, walijską legendę. Magia przeplata się tutaj z codziennością, a każda kolejna strona wzmaga poczucie niepokoju, wzbudza coraz większą ciekawość i zachęca do okrywania tajemnic. "Jeżynowy Lis. Tajemnica Krańca świata" to książka z serii tych, przy których trudno jest przerwać czytanie. To opowieść o niezwykłym kluczu, który otwiera drzwi do innych światów: mrocznych, fascynujących i pełnych sekretów.

Książki Marty Kisiel mają w sobie coś, co trudno jednoznacznie nazwać. Jest w nich lekkość, humor i magnetyzm, który sprawia, że trudno je odłożyć na półkę po kolejnym przeczytanym rozdziale. "Małe Licho i tajemnica Niebożątka" to moje kolejne spotkanie z jej twórczością i jestem przekonana, że nie ostatnie. To historia skierowana do młodszych czytelników, ale - jak to często bywa z dobrą literaturą dziecięcą - niesie przesłanie, które trafia również do dorosłych. Autorka z

Historia rozpoczyna się wraz z nadejściem wiosny. Razem ze zmieniającą się przyrodą następują też zmiany w sąsiedztwie głównych bohaterów książki. Do domu obok wprowadzają się Oni. Nie wiemy dokładnie kim są, ale możemy mieć pewność co do jednego: w rodzicach Pawła (a zwłaszcza w jego tacie) wzbudzają najpierw niepokój, a z każdą kolejną informacją płynącą z telewizji – lęk. W końcu ojciec decyduje się na radykalny krok i postanawia wybudować mur odgradzający ich od sąsiadów.

Strach to jedna z najbardziej pierwotnych emocji. Pojawia się nagle i potrafi sparaliżować każdego - nawet dorosłych. Nic więc dziwnego, że dla dzieci bywa szczególnie trudnym doświadczeniem. Książka "Feluś i Gucio oswajają strachy" Katarzyny Kozłowskiej to bardzo mądra i pełna dobrej energii próba oswojenia tego tematu - bez pustych pocieszeń i bagatelizowania.

Jeśli Twoje dziecko nie ma ochoty czytać książek - spróbujcie komiksu! Nie każde dziecko od razu zakochuje się w tradycyjnych książkach i nie ma w tym nic złego. Czasami wystarczy jednak zaproponować inną formę, żeby otworzyć drzwi do magicznego świata literatury. I tutaj przychodzę z lekką, szaloną i absolutnie wciągająca propozycją - "Kurze wzgórze. Kaktus zombie atakuje."

To miała być zwyczajna rekrutacja do szkoły średniej. Wszystko jednak wymyka się spod kontroli, gdy dorośli nagle znikają, a zegarki i telefony przestają działać. Rozpoczyna się gra, której zasad nikt nie zna i której celu nikt nie potrafi odgadnąć. Lubisz historie z dreszczykiem? Ta bez wątpienia do nich należy.

Uwielbiam książki, które nie tylko opowiadają historie, ale też wzbudzają w czytelniku potrzebę wyjścia z domu i uważniejszego spojrzenia na otaczający świat. "Pogoda dla Puchaczy. Zima" zdecydowanie należy do tej kategorii.

Niektóre książki dla dzieci, mimo, że przeznaczone dla najmłodszych, trafiają prosto w serce dorosłego czytelnika. Do takich tytułów bez wątpienia należą „Jak dobrze mi z Tobą” i „Jestem wdzięczny, że Cię mam” - dwie pozycje z czułej serii Przytulanki wydawnictwa Wilga. To książki o byciu razem, przyjaźni, miłości i wdzięczności za tę drugą osobę, dzięki której każdy dzień jest piękną przygodą.

Są takie książki, które naprawdę mocno chwytają za serce. „Jutro będę dzielny” to jedna z tych historii. Wzrusza, daje do myślenia i zostaje z czytelnikiem na długo. To opowieść o cierpliwości, zaufaniu i o tym, że każde dziecko ma prawo do własnego tempa.

Jeśli nie wiecie, czym jest „spalony” — z tej książki raczej się tego nie dowiecie. Za to poznacie mnóstwo zagadnień związanych z piłką nożną, a jeśli do tej pory nie byliście fanami tego sportu, po lekturze — z dużą dozą prawdopodobieństwa — może się to zmienić. To nie jest kolejna opowieść o strzelaniu goli i ligowych tabelach. „Akademia piłkarska” wykorzystuje sport jako tło do historii o ambicji, wytrwałości i pracy nad sobą. Rywalizacja toczy się tu nie tylko na boisku,

Złość dziecka potrafi zaskoczyć nawet najbardziej uważnych rodziców. Krzyk, tupanie, trzaskanie drzwiami czy obrażone milczenie często zostawiają nas z pytaniem: jak zareagować, by naprawdę pomóc, a nie tylko „uciszyć” sytuację? Właśnie o takich momentach opowiada książka „Opowieści kapibary o złości” – zbiór historii ukazujących trudne emocje z perspektywy dziecka.

„Proszę!” Simona Philipa to zwariowana i pełna energii opowieść o słowie, które wszyscy znamy i którego dzieci uczą się zazwyczaj bardzo wcześnie. Autor pokazuje jednak, że „proszę” to coś więcej niż tylko grzecznościowy dodatek - to ważny element budowania relacji i porozumienia. W przystępny, pełen humoru i absurdu sposób książka opowiada o tym, co się dzieje, gdy to słowo znika z codziennych rozmów, oraz jak bardzo zmienia się świat, kiedy znów zaczynamy go używać. To hist

Byliście kiedyś w Wenecji? Ja nie. A przecież trzeba się spieszyć, bo może nadejść dzień, w którym to miasto zniknie pod wodą. Zapraszam więc w podróż do Wenecji, ale nie tej znanej z pocztówek i przewodników. To Wenecja wyobrażona, krucha, taka, jaką może stać się w przyszłości. Chcę opowiedzieć Wam o książce subtelnej, pięknej wizualnie i mądrej. Takiej, która nie moralizuje, ale delikatnie zaprasza do refleksji.

Seria o Rózi to książki, które nie tylko bawią, lecz przede wszystkim wspierają: dzieci – w rozumieniu siebie, a dorosłych – w budowaniu wartościowej, czułej relacji z najmłodszymi.

Seria o Titku to nie tylko zbiór sympatycznych historii o małym chłopcu, ale przede wszystkim narzędzie wspierające rozwój emocjonalny dziecka.

Rodzice, którzy przygotowują się do odpieluchowania swojego bobasa – palec pod budkę! To temat delikatny, trudny i często okupiony skrajnymi emocjami, ale prędzej czy później czeka każdego malucha.